بررسی مقایسه‌ای اثر پنتوپرازول و فاموتیدین وریدی بر پارامترهای الکتروکاردیوگرام در کودکان بستری: مطالعه تحلیلی–مقطعی آینده‌نگر

چکیده

زمینه. با توجه به شیوع بالای اختلالات گوارشی در کودکان بستری و مصرف گسترده مهارکننده‌های اسید معده مانند پنتوپرازول و فاموتیدین به ‌صورت وریدی، نگرانی‌هایی در خصوص پیامدهای قلبی- عروقی این داروها مطرح شده است. این مطالعه با هدف مقایسه اثر پنتوپرازول و فاموتیدین وریدی بر ضربان قلب و فاصله QT تصحیح‌شده (QTc) انجام شد.

روش کار. در این مطالعه تحلیلی- مقطعی آینده‌نگر، ۱۲۲ کودک بستری در بیمارستان امیرالمؤمنین (ع) سمنان که یکی از دو داروی پنتوپرازول یا فاموتیدین را دریافت کرده بودند، وارد مطالعه شدند. برای این بیماران، ضربان قلب و QTc قبل و پس از تجویز دارو ثبت شد. برای کنترل مقادیر پایه، تحلیل کوواریانس تک‌متغیره با در نظر گرفتن مقادیر پیش‌درمانی به‌عنوان متغیر کمکی در محیط SPSS نسخه ۲۶ انجام و سطح معنی‌داری کمتر از 0.05 در نظر گرفته شد.

یافته‌ها. پس از تعدیل اثر مقادیر پایه، میانگین تعدیل‌شده ضربان قلب پس از درمان در گروه پنتوپرازول به‌طور معناداری کمتر از گروه فاموتیدین بود (0/05>P). تفاوت بین‌گروهی معناداری در QTc پس از درمان مشاهده نشد (0/061=P). در تحلیل درون‌گروهی، پنتوپرازول با کاهش معنادار ضربان قلب و افزایش معنادار QTc همراه بود، در حالی‌که در گروه فاموتیدین تغییر معناداری مشاهده نشد.

نتیجه‌گیری. پنتوپرازول وریدی، در مقایسه با فاموتیدین، اثر بارزتری بر کاهش ضربان قلب دارد، در حالی‌که تفاوت معناداری در QTc بین دو گروه پس از تعدیل مقادیر پایه مشاهده نشد.

پیامدهای عملی. پایش دقیق ECG در کودکان دریافت‌کننده پنتوپرازول وریدی، به‌ویژه در حضور عوامل خطر قلبی-الکتروفیزیولوژیک، توصیه می‌شود.