چکیده
زمینه. بروز رفتارهای تکانشی و خودکشی پس از عمل جراحی در بیمارانی که سابقه اختلال روانپزشکی ندارند، پدیده‌ای نادر، اما از نظر بالینی مهم و بالقوه خطرناک است که توجه دقیق تیم‌های پزشکی و جراحی را می‌طلبد. روش‌کار. زنی ۳۶ ساله، دارای سه فرزند و بدون سابقه اختلال روانپزشکی، بلافاصله پس از جراحی کیست بارتولن دچار اضطراب شدید، طغیان‌های پرخاشگرانه و افکار و تمایلات خودکشی شد. وی طی یک هفته سه بار اقدام به خودکشی کرد. با وجود برخورداری از افکار فعال خودکشی، هیچگونه نشانهای از اختلال افسردگی اساسی مشاهده نشد. ارزیابیهای عصبشناختی، از جمله MRI مغز، یافته غیرطبیعی قابلتوجهی را نشان نداد. با این حال، ارزیابی روان‌سنجی حاکی از وجود ویژگی‌های سازگار با اختلال شخصیت وابسته بود. درمان دارویی با کوئتیاپین آغاز شد و سپس آریپیپرازول جایگزین آن شد. همزمان، بیمار یک دوره شش جلسه‌ای درمان با شوک الکتریکی دوطرفه با جای‌گذاری گیجگاهی دریافت کرد. در ادامه، به‌منظور بهبود بیشتر کنترل تکانه، کربنات لیتیوم نیز به رژیم درمانی وی افزوده شد. یافته‌ها. افکار خودکشی بیمار پس از نخستین جلسه درمان با الکتروشوک بهطور قابلتوجهی کاهش یافت. در نهایت، بیمار با تشخیص «اختلال ایذایی، کنترل تکانه و سلوک مشخص‌شده دیگر» مرخص شد و درمان با آریپیپرازول را ادامه داد. افزودن کربنات لیتیوم نیز به بهبود چشمگیر تکانشگری و تنظیم کلی رفتار وی منجر شد. نتیجه‌گیری. این مورد نشاندهنده تظاهرات روانپزشکی و رفتاری حاد پس از جراحی است که ممکن است بهطور غیرمنتظره، حتی پس از اعمال جراحی جزئی، در افرادی بدون سابقه اختلال روانپزشکی بروز کنند. همچنین، این گزارش بر اهمیت ارزیابی و مشاوره فوری روانپزشکی و اثربخشی بالقوه ترکیب درمانهای دارویی و الکتروشوک درمانی در مدیریت اختلالات مقاوم کنترل تکانه مقاوم پس از عمل تأکید می‌کند. پیامدهای عملی. در صورت بروز ناگهانی رفتارهای تکانشی و خودکشی پس از عمل جراحی، ارزیابی فوری روانپزشکی، بررسی علل احتمالی و آغاز به‌موقع مداخلات درمانی ضروری است.
کلید واژه ها: خودکشی تکانشی, الکتروشوک درمانی, جراحی, گزارش موردی