چکیده
زمینه. فرزندآوری یکی از موضوعات مهم اجتماعی و جمعیتشناختی است که طی سالهای اخیر بهدلیل کاهش نرخ باروری، مورد توجه سیاستگذاران و پژوهشگران قرار گرفته است. برخی زوجها تمایل دارند فرزندآوری را به تأخیر بیاندازند، گروهی میان فرزندان فاصله طولانی ایجاد میکنند و برخی از ادامه فرزندآوری صرفنظر میکنند. مطالعه حاضر با هدف بررسی نگرش نسبت به فرزندآوری در کارکنان دارای یک فرزند شاغل در مراکز بهداشتی درمانی شهر ایلام انجام شد.
روشکار. این مطالعه توصیفی-مقطعی از آبان تا بهمن ۱۴۰۳ بر روی ۲۶۰ نفر از کارکنان دارای یک فرزند شاغل در مراکز درمانی و بهداشتی شهر ایلام انجام شد. پس از اخذ رضایتنامه کتبی، دادهها از طریق پرسشنامه (شامل اطلاعات جمعیت شناختی، فرهنگی، اجتماعی، باروری و نگرش نسبت به فرزندآوری) و چکلیست آنلاین (در پلتفرم پرسلاین) جمعآوری گردید. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 22 و آزمونهای تی مستقل، آنالیز واریانس، من-ویتنی، کروسکال-والیس و همبستگی اسپیرمن تحلیل شدند. سطح معناداری کمتر از ۰۵/۰ در نظر گرفته شد.
یافتهها. میانگین نمره نگرش نسبت به فرزندآوری 96 / 117 بود که در سطح بالا ارزیابی شد. سن زنان (P=0.006) و سن همسران آنها با تصمیمگیری در زمینه فرزندآوری رابطه معکوس معنادار (P=0.001) داشت. سن زنان با نگرش به فرزندآوری نیز ارتباط معکوس (P=0.011) نشان داد. مشارکت در برنامههای اجتماعی (P=0.041) و فعالیتهای فرهنگی با تصمیمگیری برای اقدام به بارداری (P=0.001) رابطه معنادار داشتند. نگرش نسبت به فرزندآوری با میزان ارتباطات اجتماعی (P=0.005) و تعامل با اعضای خانواده (P=0.019) ارتباط معناداری را نشان داد.
نتیجهگیری. یافتههای این پژوهش نشان داد که نگرش و قصد فرزندآوری در کارکنان دارای یک فرزند تحت تأثیر عوامل جمعیتشناختی، وضعیت باروری، و میزان ارتباطات خانوادگی، اجتماعی و فرهنگی قرار دارد.
پیامدهای عملی. این نتایج میتوانند در تدوین سیاستها و برنامههای ارتقاء باروری در گروههای شاغل مورد استفاده قرار گیرند.